Voor een rookvrije kroeg in de Jordaan zuigt een man de laatste centimeter tabak uit zijn sigaret. Hij klemt het filter tussen duim en wijsvinger en schiet deze weg. Het filter maakt een vlucht richting de gracht en belandt tussen de iepenbloesem op het kalme oppervlaktewater. Tussen de bloesem, die een kleur heeft van een gebruikt koffiefilter, valt het filter amper op. De man drinkt inmiddels een fluitje aan de bar, content over het nicotinegehalte in zijn bloed.

Het klinkt als een onschuldig vrijdagmiddagtafereel. Peukie, biertje. Toch is het onbenullige filter van ongeveer twee centimeter in staat om 1000 l water te vervuilen. Dat is het tienvoudige van het dagelijkse verbruik van een alleenstaand persoon in Nederland.

De gevolgen van vervuild water op dieren en planten is enorm. Volgens het Trimbos instituut overlijdt de helft van het aantal vissen, wanneer er per liter water 1 filter aanwezig is. Planten blijven achter in hun groei en zijn regelmatig vervuild met chemicaliën, die achterblijven in het filter, zoals nicotine, teer, arseen en lood.

De man die achteloos zijn peuk wegschoot is geen kleinschalige vervuiler.

Laat dit soort vervuilers voortaan opdraaien voor de schade die ze berokkenen. Een euro per liter vervuild water kan ze misschien afhelpen van hun nonchalante gedrag.

Het wereldkampioenschap voetbal in Qatar is een evenement verworden waar Europese landen graag met het vingertje wijzen. Hoe slecht de arbeidsomstandigheden zijn, hoe slecht ze omgaan met vrouwen en hoe er geen ruimte is voor andere liefde dan heteroseksuele monogamie. Verbazing alom, vanuit het zelfbenoemde braafste kindje van de klas. Europese politici discussiëren eindeloos over de delegatie, wel of geen “one-love” band en bespotten de ander continu om er zelf beter van te worden. Is het geen tijd voor enige reflectie?

Wanneer gekeken wordt naar het aantal arbeidsmigranten in Europa dat onder erbarmelijke omstandigheden wordt gehuisvest en zwaar onderbetaald werk uitvoert dat niemand meer wil uitvoeren, kan toch moeilijk geconcludeerd worden dat het braafste kindje van de klas smetvrij is en niets meer te doen heeft.

Vluchtelingen met kinderen buiten laten slapen op kleedjes met schurft zonder de aanwezigheid van hygiënische sanitaire voorzieningen vindt niet alleen plaats buiten de EU.

Populisme neemt toe, in sommige landen staat het recht op abortus op de tocht, in anderen het democratische kiessysteem.

Genoeg te doen op het eigen continent.

Kijk als je tijd hebt eerst even naar jezelf met behulp van de selfie-camera op je smartphone, die vol zit met metalen, zoals kobalt uit de “Democratische” Republiek Congo, goud uit het Amazonegebied en neodymium uit de Volksrepubliek China, die je opgeladen hebt met 13% groene energie en 87% procent fossiele brandstoffen.

De NTR is afgelopen week tot de conclusie gekomen dat de opnames van de Top 2000 niet kunnen worden voortgezet naar aanleiding van het Volkskrantartikel over presentator Matthijs van Nieuwkerk. Zijn “grensoverschreidende” gedrag bij De Wereld Draait Door is voldoende voor de omroep om de samenwerking te verbreken. Opnieuw bewijs van een wereld waar de dialoog niet mogelijk lijkt en de werkgever zijn handen wast in onschuld ten koste van de op voorhand veroordeelde presentator. Het is alsof je je jaren lang ergert aan het gesmak van je partner, er niets over zegt, om deze op een onverwacht moment de deur te wijzen. Je hebt de ander niet eens een kans gegeven om zich aan te passen.

Hiermee wil ik het gedrag dat beschreven is in het artikel absoluut niet goed praten. Een veilige werkomgeving is van groot belang.

Het is echter de verantwoordelijkheid van de werkgever om in te grijpen, wanneer dit niet het geval is. Zowel BNN als de NTR tonen zich ronduit laf, door hun handen van de presentator af te trekken, zonder ook maar een keer met hem ten tijde van de incidenten in gesprek te gaan.

Net als bij Khadija Arib wordt een onderzoek ingesteld, met als resultaat een dik rapport dat niemand ooit gaat lezen en waarvan de uitslag al bekend is.

De perfectionistische presentator stond regelmatig onder druk, is een aantal keer buitenproportioneel uitgevallen tegen collega’s en werd nimmer gecorrigeerd, omdat hij een kijkcijferkanon was.

Waarom kunnen de slachtoffers, de presentator en de werkgevers van BNN en NTR niet een aantal dagen om tafel gaan zitten om te kijken hoe de organisatie moet veranderen, zodat de dialoog eerder had kunnen plaatsvinden? Op die manier krijgen alle partijen de kans elkaar te vinden, in plaats van een onafhankelijke onderzoeker, die enkel de tegenstellingen zoekt door één voor één met alle betrokkenen te spreken.

“Houd vandaag op met fossielen te verbranden,” pleit Jan Terlouw deze week bij Op1.

De jeugdheld en voormalig politicus heeft vanwege zijn leeftijd een zekere aaibaarheid. En ook zijn doel, het behouden van een gezonde en duurzame leefomgeving, roept bepaald geen weerzin op. Zeker als de manier waarop buiten beschouwing gelaten wordt. Maar wat gebeurt er in de maatschappij als vandaag opgehouden wordt met het verbranden van fossiele brandstoffen?

Met een percentage van ongeveer 13 procent aan hernieuwbare energie van het totale energieverbruik in 2021 is Nederland niet eens in staat om alle huishoudens in hun energiebehoefte te voldoen.

Ongeveer 1 op de 10 huishoudens moet dan teleurgesteld worden. En de rest van Nederland zal stil staan.

Het moet sneller. De biodiversiteit gaat achteruit. We zijn te laat begonnen. Maar vertel het eerlijke verhaal. Het verhaal dat voor de transitie nog zeker een aantal jaar fossiel nodig is en dat vanuit Brussel en Den Haag stap voor stap de grote vervuilers uit- of omgeschakeld worden.

In landen als India heeft een groot deel van de bevolking geen keuken. Ze halen hun eten bij een kraampje of restaurant. Eten afhalen wordt daar niet beschouwd als een luxe, zoals we dat in Nederland doen. Het is voor velen de standaard. Wat zou Nederland kunnen winnen met een vergelijkbaar systeem?

Allereerst ruimte. Denk aan de stedelingen, die voor steeds hogere prijzen op minder vierkante meter zijn gaan wonen. Wanneer afhalen de standaard wordt en het aantal aanbieders stijgt, zal hiermee de prijs automatisch dalen. De mogelijkheid om iedere dag af te halen wordt financieel haalbaar en zo het verwijderen van de keuken in huis. Een extra kamer om te werken of voor de gezinsuitbreiding is op deze manier eenvoudig gecreëerd.

Wanneer huishoudens besluiten hun keuken bij het grofvuil te zetten, is de stap om woningen van het gas af te helpen dichterbij. Een subsidie om de gasgestookte CV’s om te bouwen is op dat moment het laatste zetje om de burger richting een huishouden op elektra te helpen.

Tenslotte is het niet meer nodig om in ieder huishouden een breed arsenaal aan keukenapparatuur te hebben. Bij veel mensen is het gebruik hiervan toch vergelijkbaar met de elektrische boormachine, die iedere twintig jaar één keer gebruikt wordt om iets op te hangen.

Kortom, veel voordelen. Ik zou zeggen: “Take-away die keuken!”

“Wie gaan voor al die mensen zorgen? Wie trekt steunkousen aan, brengt tafeltje dekje, stofzuigt de te grote huizen? Een deel van de oplossing komt vanzelf onze kant op: vluchtelingen.”

De woorden van NRC-journalist Sheila Kamerling, naar aanleiding van de vergrijzende samenleving, die in een steeds grotere mate geconfronteerd wordt met dementie, lijken op het eerste oog onschuldig. Er is vraag, er is aanbod. Waarom deze niet koppelen om de economie weer richting een equilibrium te laten bewegen?

Stel je nu eens voor dat Poetin op de nucleaire knop drukt en het Europees continent onleefbaar wordt. Massaal zal men op de vlucht slaan, richting een gezonde plek, waar men verder kan bouwen aan hun toekomst. Bij aankomst krijgt men te horen dat ze van harte welkom zijn en mogen participeren in de maatschappij. De keuze is weliswaar beperkt. Het land biedt enkel posities in sectoren, waarin niemand meer wil werken. Het maakt niet uit wat je achtergrond is. Er is een aanbodtekort dat opgevuld zal moeten worden.

De noodlijdende situatie van vluchtelingen wordt misbruikt om ze in te zetten alsof het grondstoffen zijn.

Voor de mensen die stellen dat vluchtelingen blij mogen zijn met alles wat ze gegeven wordt en zich met enige onschuld afvragen: “Is het wel onze verantwoordelijkheid, wij hebben toch helemaal niet op een nucleaire knop gedrukt?”

Nee, maar wel meer dan honderd jaar fossiele brandstoffen uitgestoten, waardoor grote delen van de wereld onleefbaar zijn geworden. Andere intentie, zelfde resultaat.

Wat te doen, als blijkt dat je zus gelogen heeft over het volgen van een studie en het gesprek over de toekomst stilvalt. In de 2Doc documentaire Schijnstudent probeert Rachel Tonies te achterhalen, waarom haar zus gelogen heeft over het beëindigen van haar studie en waarom ze uiteindelijk zelfmoord heeft gepleegd. Om te kijken wat je als familielid kan doen met een persoon die met zichzelf in de knoop zit, heb ik afgelopen week een aantal praktijken van psychologen benaderd met het verzoek of ik samen met mijn “fictieve” zus langs kon komen om te praten over haar depressie en faalangst. Het resultaat was ronduit schokkend, zeker wanneer je beseft dat het voor de persoon in kwestie een hele stap is om met een professional in gesprek te gaan.

Allereerst, kreeg ik gemiddeld pas na vijf dagen antwoord. Bij acht van de tien praktijken begon de contactpersoon direct over de kosten, of deze wel of niet vergoed werden door de zorgverzekeraar. Over het algemeen was dit niet het geval en waren de kosten niet bepaald schappelijk. 390 euro voor een intakegesprek van 90 minuten en 190 euro voor iedere vervolgafspraak van een uur. Met een intakegesprek en iedere week een afspraak zit een patiënt in de eerste maand dus al op een bedrag van bijna 1200 euro. Vergelijkbaar met de maandlasten van een stevige hypotheek.

Na de financiële informatie toont het overgrote deel van de contactpersonen opnieuw een gebrek aan empathie door hun verbazing te uiten over mijn verzoek. Dat ik er de eerste keer bij wil zijn, vanwege sociale faalangst van mijn zus, is uiterst ongebruikelijk en waarschijnlijk niet mogelijk.

Bovenop de financiële en sociale afschrikmiddelen wordt de drempel voor een afspraak nogmaals verder verhoogt. De contactpersoon verlangt een verwijsbrief van de huisarts en geeft aan dat mijn zus ook zelf nog moet bellen om een vragenlijst door te nemen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de ellenlange wachtrijen.

Het gebrek aan empathie, de hoge kosten en de verstikkende bureaucratie zetten de patiënt absoluut niet centraal. Als we mensen in Nederland vroegtijdig willen helpen, voordat de persoon in kwestie geen andere uitweg meer kent dan de dood, kan niet anders geconcludeerd worden dan dat het systeem drastisch op de schop moet.

Lucille Werner ziet net als een aantal andere politici, zoals de Amsterdamse wethouder Marjolein Moorman, een gewin in een onderwijssysteem, waarbij verschillende niveau’s tot hun 16-de bij elkaar in de klas zitten. Moorman is zelfs voor het afschaffen van categoriale gymnasia. Volgens haar zou het de kansenongelijkheid verkleinen en stelt het achterblijvende leerlingen in staat om zich op te trekken aan de academisch beter presterenden. Is dit dé oplossing voor kansenongelijkheid en onderwaardering van praktisch opgeleide burgers of een non-existent Utopia van het socialisme?

Ongelijkheid verkleinen door mensen met praktische talenten meer te stimuleren in academische kwaliteiten en vice versa leidt in beide opzichten tot een nivellering van talent. Het klinkt misschien wat hard, maar wanneer een jonge tennisser talentvol genoeg is om de nieuwe Federer te worden, wordt hij ook niet opgescheept met een aantal hoogbegaafden die geen bal raken.

Wanneer men de VPRO-documentaire 100 dagen voor de klas ziet, kan de conclusie worden getrokken dat leerlingen het gelukkigst zijn met een opdracht, die hen ligt. Zo vertelt vmbo-leerling Tim dat het hebben van een garage zijn grote droom is, zichtbaar opgewekt in de werkplaats, waar hij een aanhanger opknapt, terwijl vwo-leerlingen op school aandachtig en stil luisteren naar een theoretische les.

Het voorstel van Werner en Moorman lijkt op symptoombestrijding van verkeerd toegewezen middelbare schooladviezen. Het zal voor een aantal leerlingen de verkeerde beslissing recht kunnen zetten, maar bij vele anderen leiden tot een aantal jaar extra, waarbij het talent niet optimaal wordt benut.

Zet in op beter onderwijs en een meer betrouwbare selectieprocedure in plaats van verkwanseling van talent.

Wanneer iemand afval op straat gooit, draait mijn maag om, als een automatische reflex. Niet omdat ik de meest vrome burger op aarde ben, maar omdat mijn ouders me vroeger de huid vol scholden, als ik het in mijn hoofd haalde iets op straat te gooien. Het is niet de enige reflex die ik heb overgehouden aan die tijd. Er zijn meerder aspecten in het leven waar mijn brein onbewust zwart-wit over denkt. Allen vinden hun oorsprong voor mijn zestiende. Het lijkt erop dat de mens daarna verder bouwt op die gedegen basis. Een verrijking is mogelijk, maar geen grootschalige veranderingen. Is het niet verstandig om dit aspect in ogenschouw te nemen, wanneer we kijken naar maatschappelijke problematiek?

Denk bijvoorbeeld aan het ontsporende debat, in de politiek, maar ook tussen bevolkingsgroepen onderling. Wanneer basis- en middelbare scholen een middag vrijmaken om volledig te wijden aan het voeren van een fatsoenlijk debat zal de toekomstige generatie mogelijk een allergie vormen voor slecht, onderbouwde en populistische argumentatie.

Ook een vroegtijdig bezoek aan een megastal of slachthuis, zoals filosoof Anne Gefkens laatst aankaartte in haar opiniestuk, kan helpen bij het bewustzijn van de jeugd omtrent vleesconsumptie.

Niet dat ik hiermee wil zeggen dat iedereen boven de zestien een verkeken kans is. Want ook om mij heen zie ik mensen van boven de dertig bewuster leven. Het kost alleen meer moeite. Een gewoonte afleren is nu eenmaal minder makkelijk.

Vandaar dat ik onze minister voor Primair en Voortgezet Onderwijs, Dennis Wiersma, wil vragen om te kijken wat de rol van onderwijsinstellingen kan zijn, wanneer opvoeding te kort schiet.

Poetin is een gevoelige man. Gevoelig voor opmerkingen over zijn teruglopende haargrens, gevoelig over zijn lengte, gevoelig over alles wat hem zou kunnen identificeren als homoseksueel. Hij doet er dan ook alles aan om de LGBTQ-gemeenschap te verbannen, zodat zijn voorliefde voor het kunstrijden op geen enkele manier verkeerd kan worden geïnterpreteerd. Ja, dat is diezelfde man die het liefst naakt worstelt en zich op de rug van een beer voortbeweegt in de wilde natuur.

Zijn voorliefde voor dansende mannen in strakke kleding deelt hij met zijn buddy Mohammad Bin Salman, die deze week de plannen presenteerde voor de Aziatische Winterspelen, waar uiteraard een schaatsbaan niet mocht ontbreken. Na de Olympische Winterspelen in Sotsji heeft Poetin zijn OPEC-vriendjes laten weten dat het organiseren van een sportevenement dé manier is om geld te verduisteren en ongehinderd naar mannen te kunnen kijken. Geen toeval dus dat de OPEC-landen, waaronder Qatar en Saoedi-Arabië, deze week te kennen gaven hun olieproductie te willen terugschroeven, als dank voor het consult.

Een ander die deze week verlekkerd zat te kijken naar mannen was BBB-voorvrouw Caroline van de Plas, die een liefdesverklaring deed richting Remkes. Zijn rapport, dat inhoudelijk niet ver van het huidige kabinetsbeleid ligt, was in haar ogen pure poëzie. Met een verzachting van het coalitieakkoord rondom stikstof in 2030, weten we in elk geval zeker dat er in de toekomst geen Elfstedentocht meer komt.

Maar ja, wat zou het ook? Tegen die tijd is de schaatsbaan van Mohammad Bin Salman al ruim een jaar open en houden we in plaats daarvan de Elfkamelentocht.

Vrijheid. Wat betekent dat eigenlijk? En is het altijd iets positiefs? De Van Dale toont in haar definitie al direct de ambivalentie van het woord. “Onafhankelijkheid”, “iedereen moet maar doen waar hij zin in heeft”, “recht om te zeggen wat je vindt”, “daad die de gewone grenzen overschrijdt”. Men kan Wilders van de Partij voor de Vrijheid in elk geval niet verwijten dat hij het begrip niet doorgrond. Hij wil onafhankelijk zijn van Europa, overschrijdt grenzen en zegt wat hij vindt met zijn “minder Marokkanen” uitspraak. Het beroepen op vrijheid van meningsuiting leidt regelmatig tot Semantische discussies in de Tweede Kamer en belemmert het debat over de werkelijke problematiek. Hoe komt politiek Den Haag uit deze impasse van vrijheid?

Allereerst zal het goed zijn wanneer alle politici die de Tweede Kamer betreden aan enige zelfreflectie doen met de vraag: “Wordt het land werkelijk beter met mijn bijdrage in het debat?” Zeggen dat het kabinet het allemaal kut doet is niet bepaald constructief. Probeer een keer in de ander te verplaatsen en te kijken naar het punt, waar je je wel in kan vinden. Het vereist wat creativiteit, maar misschien dat met een kleine adaptatie hetzelfde doel wordt bereikt dat je voor ogen had.

Ten tweede zal de voorzitter van de Tweede Kamer er nauwlettend op moeten toezien dat niemand in de Kamer zich schuldig maakt aan kiezersbedrog. Een uitspraak als “grenzen dicht voor immigranten” is wettelijk niet haalbaar. Geef dan aan dat je de nationale of Europese wetgeving wil aanpassen. Een debat voeren buiten wettelijk kader is zonde van de tijd en werkt bovenal polariserend door valse verwachtingen.

Tenslotte zal het goed zijn als politieke partijen een verbond aan gaan tegen de ‘veramerikanisatie’ van de politiek. Hiermee doel ik op het tegenwerken van de democratie enkel om stemmen te winnen. Het lijkt zo langzamerhand of verkiezingscampagnes nooit ophouden te bestaan. Zet eigen belang een keer opzij, het is geen cabaret van one-liners. Het gaat hier om mensen.

Vrijheid is een begrip dat sterk afhankelijk is van de tijdsgeest. In haar pure vorm kan het bijna niet bestaan. We zijn nu eenmaal afhankelijk van elkaar. Vrijheid is een delicaat begrip, dat veel onderhoud behoeft en nooit af is. Het komt misschien wel het best tot haar recht, wanneer we niet doen waar we zelf zin in hebben of de grens opzoeken, maar ons in een ander verplaatsen om in vrede samen te kunnen leven en problemen werkelijk op te kunnen lossen.

Toen ik voor het eerst een lopend reclamebord zag in een Hollywood film, kon ik me niets mensonterenders bedenken dan dat. Een baas die je naar waarde schat van een lantaarnpaal. Toch kent het beroep ongekende populariteit sinds de grote modehuizen zich hebben verwikkeld in de lopende manier van adverteren. De verdiensten zijn een stuk hoger, net als het aanzien, maar daar staan zware vereisten tegenover. Zwaarder dan een gemiddelde ontgroening bij defensie of het corps.

Voordat je aan de slag mag, slaan ze een tand door je lip. Zo hard dat de lippen voor de rest van het jaar rood zien en getuit zijn. Daarna laten ze je door de poep rollen om oneffenheden te vullen en iedereen te voorzien van dezelfde huidskleur. Om uniformiteit uit te stralen, spoelen ze vervolgens de haren in waterstofperoxide voor een platina blonde kleur. En voilà, ready to go! Met de nieuwste telefoon met camera, de nieuwste kleren en het verzoek om vooral geen expressie in het gelaat te tonen, kan je op pad.

Niet meer op en neer met een bord in dezelfde straat, maar de hele wereld over om alles vast te leggen wat je doet. Uiteraard in kleding waar het merk groot opstaat. Het levert de medewerkers ongekende populariteit op. Sommigen hebben meer dan een miljoen fans, of volgers, zoals ze genoemd worden vanwege het vele reizen.

Er is de afgelopen jaren veel veranderd in de wereld van lopende reclameborden. Het enige dat hetzelfde gebleven is, is dat er geen vooropleiding vereist is. Het is wat dat betreft een heel inclusief beroep.

De modehuizen hebben er zelfs wat aan gedaan om het stigma rondom de titel ‘lopend reclamebord’ te doorbreken. Ze noemen hun medewerkers liever influencer. In het Engels klinkt ook alles beter.

“Mensen wisselen graag van heerser, omdat ze geloven dat ze het dan beter krijgen.” 

Een tijdloos inzicht dat Machiavelli verschaft in zijn boek Il Principe. Ruim 500 jaar nadat hij de zin formuleerde in de Florentijnse Republiek, die nu toebehoort aan Italië, is het niet anders. Het land is vooral aan het “voortmodderen”, zoals eurozone econoom van ING Bert Colijn het noemt in een interview met de NOS. Een torenhoge staatsschuld, een werkloosheidspercentage dat nog altijd hoger is dan in de rest van Europa en hervormingen die steeds sneuvelen door wisselingen van de wacht. Italië heeft een rijke historie van kortdurende regeringen. De afgelopen tien jaar heeft bijna geen kabinet langer gezeten dan twee jaar. Het kabinet Letta hield het niet eens een jaar vol. De peilingen voor de komende verkiezingen wijzen opnieuw op een drastische verandering van centrum-links naar radicaal-rechts. Hoe komt Italië uit deze vicieuze cirkel van valse hoop?

Een steunpakket van eurolanden en het IMF kan een verstandige keuze zijn op dit moment. Landen die dit eerder ontvingen, zoals Griekenland en Ierland, lijken zich economisch beter te herstellen dan Italië. Griekenland heeft weliswaar een hogere staatsschuld en werkloosheid, maar toont meer beweging. Met een gebrek aan consistentie in beleid, kunnen de eurolanden en het IMF uitkomst bieden door duurzame hervormingen te eisen in ruil voor financiële steun. Hiermee kan het tij mogelijk keren, voordat de renteverhogingen en een economische crisis tot onhoudbare situaties leidt.

De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) heeft afgelopen jaar al een aantal hervormingen aangestipt voor Italië die urgentie hebben, zoals het verbeteren van de efficiëntie en effectiviteit van de publieke administratie en belastingstructuur. Laat deskundigen uit landen waar het volgens de OESO naar behoren functioneert assisteren in deze transitie. Iets dat ongeacht fiscaal of economisch beleid bijdraagt aan het herstel van het land.

Anti-Europa politici in Italië zullen de bevolking tegen dit soort beleid opzetten met verhalen uit de klassieke oudheid, de tijd van de Romeinen, de gloriejaren van de Florentijnse Republiek, het krachtige Italië. Het is een verhaal van prachtig, cultureel erfgoed, niet van “gewone” hardwerkende mensen. Die hadden het in die tijd namelijk niet bepaald goed als veldwerker in een feodaal stelsel of nog erger als tot slaaf gemaakte.

Destructie van het huidige establishment altijd boven adaptatie stellen werkt ontwrichtend. Beleid heeft tijd nodig om zijn uitwerking te hebben. Die tijd kunnen eurolanden en het IMF bieden voor een stabiel Italië en een sterke Eurozone.

Mijn jongere broer is dit jaar begonnen met technische aardwetenschappen in Delft. Vlak voor de studie van start ging, kreeg hij een uitnodiging van de introductieweek. Met een groep eerstejaars de stad en de universiteit verkennen. Vol frisse moed vertrok hij richting zijn nieuwe stad, benieuwd waar zijn medestudenten allemaal vandaan komen. Bij aankomst bleek dat hij het in het Nederlands niet hoefde te proberen. Van de vijftien studenten in zijn groep was hij de enige Nederlander. Geen verassing als men de cijfers erop naslaat. De TU Delft heeft de afgelopen 6 jaar namelijk een stijging van maar liefst 60% aan internationale studenten gezien, ten opzichte van een magere 14% aan nationale studenten. En dit geldt niet alleen voor de TU Delft. Ook andere universiteiten ervaren problemen door de enorme toestroom vanuit het buitenland. Ze luiden de noodklok. Studentensteden en universiteiten kunnen het niet meer aan. De kwaliteit van leven en onderwijs lopen in het gedrang door gebrek aan huisvesting, overvolle collegezalen en promovendi die niet meer aan onderzoek toekomen. Ze willen allen maatregelen nemen. De wetgeving beperkt hen echter om de toestroom aan banden te leggen. Wordt deze urgentie gevoeld door de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Robbert Dijkgraaf?

In een recent interview met de Volkskrant vergelijkt hij de toestroom van buitenlandse studenten met “auto rijden met alleen een gaspedaal en geen rem”. Hij geeft aan zo’n rem te willen in de toekomst, maar schat tegelijk in dat we nu zo ongeveer op “dat optimale punt zitten”. Niet bepaald de woorden van iemand, die de noodzaak van het moment op waarde weet te schatten.

Zeker als gekeken wordt naar het veelvoud aan misstanden die steeds vaker aan het licht komen als het gaat om buitenlandse studenten. Door het gebrek aan ruimte en de noodzaak om een ruimte te hebben, omdat ze niet over de mogelijkheid beschikken tijdelijk bij hun ouders te blijven, zijn ze een eenvoudige prooi voor gure pandjesbazen. Vier gipsen wandjes op 15 vierkante meter om vijf kamers te creëren  voor de hoofdprijs, een opslaghok of langdurig op een slaapzaal in een hostel. Het zijn geen uitzonderingen meer.

Het tekort aan studentenkamers en woonruimte in het algemeen in Nederland drijft de prijzen verder op. Maar niet alleen buitenlandse studenten zijn hiervan het slachtoffer. Ook steeds meer Nederlandse studenten vinden geen huis en besluiten thuis te blijven wonen. Gestaag groeit het aantal thuiswonenden. Vorig jaar was dat ongeveer de helft van het totaal aan studerenden.

Mijn broer zit net als veel buitenlandse studenten tijdelijk in een hotel.

We hebben overduidelijk het “optimale punt” bereikt.

Dijkgraaf waant zich nog in zijn academische droom, waar denken tijd kost en krijgt. Een droom, waar universiteiten en hogescholen in vrede samenwerken op internationaal niveau om bovenmenselijke resultaten te leveren. Waar hij zijn fonds uit het coalitieakkoord van 5 miljard aan onderzoek en wetenschap kan besteden in de komende tien jaar.

Kan iemand deze geniale dromer (en misschien ook de rest van Rutte IV) in actie laten komen? Er is nu een rem nodig om studenten, zoals Dijkgraaf het zelf noemt, “rust en ruimte” te bieden, niet over tien jaar.

Auto’s, scooters, fietsen, kleding. De deeleconomie floreert. Aanbieders presenteren het als het groene alternatief. Het optimaal benutten van producten. Toch worden de producten vaker gebruikt als additief dan als substituut. Vrouwen, die een jurkje huren bij Litchy of Circle Closet, kopen zich tegelijkertijd scheel bij Zara, H&M of Uniqlo. Het gehuurde jurkje is een extra. En ook de scooters van Felyx en andere aanbieders worden vaak gebruikt, wanneer je even geen zin hebt om te fietsen.

Het is verleidelijk te denken dat de deelfietsen met de bekende blauwe band wel een positieve bijdrage leveren voor het milieu. Mensen pakken de fiets in plaats van een gemotoriseerd voertuig. De keerzijde echter van de deelfiets is dat, net als bij andere producten in de deeleconomie, de verantwoordelijkheid wordt afgekocht. Gaat de fiets stuk, dan wordt hij direct vervangen voor een ander. Het stimuleert absoluut niet zuinig te zijn op het product. De onderneming wordt goed betaald, dus zal in het kader van efficiëntie ook eerder verleid worden onderdelen te vervangen voor een nieuwe dan de oude te herstellen.

Oftewel, opnieuw een extra sector die bijdraagt aan de wegwerpmaatschappij.

Ik zie de discussie omtrent het milieu al voor me, waarbij de vinger wordt gewezen naar de bron van al het kwaad: de producent of aanbieder. Mensen aanspreken op de eigen verantwoordelijkheid wordt gekenmerkt als een verloren strijd en als een druppel op een gloeiende plaat.

Het begint er steeds meer op te lijken dat de overheid en het bedrijfsleven de ouderrol in moeten nemen voor de consument, die zichzelf bewust van de domme houdt.

Kap hiermee en stel zo nu en dan het milieu boven uw eigen gemak.

Plant een boom voor iedere vlucht, een banner van een tropisch regenwoud bij de benzinepomp, een Zuid-as kantoor ingepakt in regenboogvlaggen en de sociale verantwoordelijkheidspagina van iedere corporate. “Teruggeven aan de gemeenschap,” noemen ze het. Problemen, bedekt met de mantel der liefde, zodat het de indruk wekt opgelost te zijn. In elk geval bij de personen die er geen last van hebben. Kan het niet slimmer, op een manier dat zowel het bedrijfsleven als de maatschappij werkelijk profiteert van dit soort campagnes?

Het consortium NAM heeft namelijk nog steeds niet ieder huis in Groningen hersteld, laat staan aardbevingsbestendig gemaakt. Ze willen het voor ieder huis individueel “tot op de bodem” uitzoeken. Herstellen is duurder dan een banner van een regenwoud bij de pomp, dat ga ik niet ontkennen, maar was het niet de beste marketingcampagne ooit om direct herstel te garanderen voor ieder in de regio?

Nu lijkt er in elk geval weinig dialoog te zijn tussen beide partijen. Iets dat de gemoederen doorgaans weinig goed doet.

Misschien maar een deurtje verder kijken, bij de honderden ondernemingen die een positieve impact willen maken op de maatschappij en hiermee hun sociale verantwoordelijkheid willen nemen. Vastgoedondernemingen, consultants, advocatenkantoren, noem maar op. Als ik hun websites mag geloven, vinden ze het allemaal belangrijk om sociale impact te maken.

In coronatijd bewezen veel van deze bedrijven zonder problemen door te kunnen gaan met thuiswerken. Kantoren stonden maandenlang leeg, terwijl het geld nog steeds binnenkwam. Het klinkt wellicht vreemd, maar zouden deze bedrijven zichzelf niet onsterfelijk maken door samen een bedrijfspand open te stellen voor de mensen in Ter Apel? Dat zou nog eens sociale verantwoordelijkheid zijn.

Bestuursleden van bedrijven in Nederland, jullie zijn het niet verplicht, maar wanneer jullie financiële steun nodig hadden in coronatijd, stond de overheid voor jullie klaar. Nu zowel de landelijke als lokale politiek zich niet bepaald van hun sterkste kant laten zien, is het misschien tijd om de waarde van het Nederlands bedrijfsleven te tonen en te handelen in plaats van posters te plakken met Engelstalige, loze beloften.

De grootste gasbel in Europa ligt in de provincie Groningen. Genoeg om ons rijk te rekenen, maar ook om de aanbouw van duurzame energiecentrales te voorzien van stroom. Het wordt tijd dat de fouten uit het verleden worden toegegeven en de schade wordt hersteld. De overheid en de NAM zouden een voorbeeld kunnen nemen aan Noorwegen, waar de hele bevolking profiteert van de olieopbrengsten.

De arbeidsmarktregio Groningen heeft volgens het Sociaal en Cultureel Planbureau de meeste arme gemeenten. Een overduidelijk bewijs, dat er in het verleden totaal niet gedacht is aan de omgeving. Problematisch, als je het mij vraagt.

Wanneer de omliggende gemeenten en inwoners eerder waren betrokken in de beslissingen die het bedrijf nam en hadden mee kunnen profiteren van de inkomsten, stond de kraan hoogstwaarschijnlijk nog vol open. De omgeving had kunnen floreren met mooie opleidingen, theaters, architectuur en voldoende geld om huizen direct bestand te maken tegen mogelijke bevingen.

Een beginnersfout, die veel techneuten maken. Vol van techniek en data, creëren ze een plan zonder rekening te houden met stakeholders. Overtuigd van hun gelijk reageren ze met verbazing op de weerstand van de omgeving. Het is alsof je een vegetarische vriend meeneemt naar een Argentijns steakhouse en verbaasd bent over het feit dat hij liever ergens anders eet.

Maar uiteraard maken niet alleen techneuten dit soort fouten. Ook politici (en andere stumperds) met weinig tot geen ervaring in het bedrijfsleven maken deze fout. Denk aan Rob Jetten, die aankondigt dat de kolencentrales in ons land weer opengaan, zonder de bedrijven zelf van te voren te consulteren.

Mensen, praat met elkaar.

Nadat Lizzo en Beyoncé het woord “spaz” verwijderden uit de nummers “Grllls” en “Heated”, vanwege beledigde personen vanuit de gehandicapte gemeenschap, kwam Monica Lewinsky op de proppen met een verzoek om een nummer uit 2013 aan te passen. Opnieuw een nummer van Beyoncé. Het zou gaan om de zin: “He Monica Lewinski’d all on my gown.” Terecht of censuur voor een teer zieltje zonder zelfspot?

In januari 2020 schreef ik het stuk “Feit of fictie”, naar aanleiding van een protesterende Philip Huff, die boeken als Turks Fruit niet meer vond kunnen. De buitensporige seksscènes zouden aanstootgevend zijn en vrouwonvriendelijk. Als het vanuit het perspectief van de vrouw was geschreven, kon het in zijn ogen dan weer wel. Dan is het naar de maatstaven van “Woke-politiechef” Huff “Woke-proof”.

Maar muziek, literatuur, film en beeldende werken zijn kunstvormen met als doel het oproepen van een emotie. Zolang deze niet haatzaaiend zijn, is naar mijn mening alles toegestaan.

En het verzoek van mevrouw Lewinsky of “the anti-bullying activist”, zoals ze zichzelf noemt op Twitter? Het is jammer dat met Bill Clinton niet even hard de spot wordt gedreven, maar een beetje zelfspot lijkt me hier wel op zijn plaats. Ik word door mijn vrienden ook wel eens gewezen op een beschamende gebeurtenis uit het verleden.

Montuurloos, blauwe of oranje tint in het glas en vergulden pootjes. Het gepimpte wiskundeleraar brilletje wordt door de echte jongens van de straat breed omarmt. De groep, die over het algemeen niet bekend staat om zijn politieke betrokkenheid, blijkt echter campagne te voeren voor onze, langzittende premier; en het moet gezegd worden, de campagne is bijzonder geraffineerd.

Te beginnen met het montuurloze ontwerp, dat uiteraard een verwijzing is naar VVD-voorman Rutte, die al sinds jaar en dag de Haagse wandelgangen beloopt met een vergelijkbaar model en daarmee het toonbeeld is van eloquentie, stijl en macht.

De uitgesproken voorkeur voor blauw of oranje getinte glazen zal dan ook geen verrassing meer zijn. Met trots dragen zij de kleuren van de conservatief, liberale partij.

En deze liefde voor de partij mag wat kosten. Om aan geloofwaardigheid voor kapitalisme niet in te boeten, is de keuze gevallen op het C-model van Cartier. Met de zonnebril van maar liefst 900 euro laten ze zien dat men zich niet hoeft te schamen voor rijkdom. Een vrijemarkteconomie, waar niets of niemand succes en blijdschap in de weg mag staan.

Ludiek is het zeker, maar of Rutte met zijn Cartiersoldaten het vertrouwen van de burger terug zal winnen, is nog maar de vraag.

Vrijdagmiddag. Voor de meeste full-time loonslaven het hoogtepunt van de week. Rond een uur of vijf wordt de laptop dichtgeklapt en aanstalten gemaakt om naar een terras te gaan. Ondanks de verdubbeling van het aantal tafels, een overblijfsel van de pandemie, is het lastig er één te vinden. Eenmaal gelukt, proberen we de aandacht te trekken van de bediening.

“Eén moment,” krijgen we te horen, wanneer de enige persoon voor de veertig tafels passeert.

Het brengt ons op de discussie van het personeelstekort. Iemand haalt “de deeltijddecadentie” aan. Een term die Sander Schimmelpenninck graag hanteert, wanneer het gaat over de hoge percentages part-time werkende vrouwen. Volgens hem zou het de vrouwenemancipatie en economische groei tegenwerken.

Wanneer we na twintig minuten nog steeds geen drankje hebben, is iedereen het erover eens: “Vrouwen moeten aan de bak.”

Op dat moment racen twee bakfietsen langs, die laten zien hoe de gemiddelde Amsterdammer over de emancipatie van de vrouw denkt:

“Mannen op de trappers, vrouw en kind, laat/laad ze lekker in de bak!”

Uit een raam in het centrum van Amsterdam hangt dinsdag de slang van een airco-installatie. In een land, dat onder de zeespiegel ligt en gewend is aan bovenmatig veel regen, bestaat hiervoor enkel een spreekwoord met water: “dweilen met de kraan open”.

Iets dat voor veel vluchtelingen in de letterlijke zin ondenkbaar is. Zeker voor hen, die niet vluchten voor bommen of soldaten, van één of ander totalitair regime, maar voor het klimaat. Of eigenlijk, het veranderende klimaat, grotendeels te wijten aan de westerse wereld; wij.

Een aantal van hen ligt nu buiten voor het aanmeldcentrum in Ter Apel, wegens gebrek aan capaciteit en mankracht. In dezelfde hitte, die ze ontvlucht zijn. Als het aan Hubert Bruls, voorzitter van de veiligheidsraad, ligt, wordt de procedure voor dit soort “kansloze” gevallen versneld, wat neerkomt op: Geen oorlog, dus veilig, terug naar land van herkomst.

Het klinkt begrijpelijk, maar tegelijkertijd doet het me denken aan een uitspraak van de opperbevelhebber van de Luftwaffe, Hermann Göring: “Wapens maken ons krachtig, boter enkel vet.”

Met een toename van 40% in het aantal tot levenslang veroordeelden sinds 2000 en een zevental klachten bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) is het Nederlands strafrechtelijk beleid in opspraak. Het gebrek aan perspectief voor delinquenten met een levenslange straf zou inhumaan zijn. Vervolgens adviseerde de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) dat de verantwoordelijkheid op gratieverlening voor deze groep in de toekomst bij de rechter zou moeten liggen in plaats van bij de minister. Daarbij zou het in een eerder stadium mogelijk gemaakt moet worden om te beginnen aan een re-integratieprogramma. Minister van Rechtsbescherming, Franc Weerwind, reageerde positief en werkt momenteel aan een wijziging. Maar zijn deze voornemens praktisch haalbaar?

Behandelen beter dan celstraf Journalist Karel Smouter schreef in 2014 een uitgebreid artikel voor de Correspondent, waar hij psychische begeleiding boven “kale” celstraffen plaatste. Hij beargumenteerde dit onder andere met het lagere recidivecijfer onder mensen met een taakstraf en TBS, respectievelijk vijftig en dertig procent, tegenover de significant hogere zeventig procent bij celstraffen. Het advies van de RSJ, om eerder te beginnen met een re-integratie procedure, lijkt verdacht veel op Smouters plan om gevangenissen te veranderen in “constructieve behandelklinieken”.

Haalbaarheid Een mooi, maar kostbaar plan, ervan uitgaande dat TBS ruim twee keer zo duur is als een reguliere celstraf.

Daarbij komt nog het chronisch en stijgend tekort aan zorgpersoneel in de GGZ. In 2018 luidde GGZ Nederland al de alarmbel over de sterke toename van het tekort aan psychisch zorgpersoneel. Onderzoeksprogramma Arbeidsmarkt Zorg en Welzijn (AZW) bevestigt dit nogmaals met hun prognose, waarbij ze een mogelijke verdubbeling van het tekort voorspellen tussen 2022 en 2031.

Verharde criminaliteit Tenslotte wordt Nederland steeds vaker gekenmerkt als narcostaat, waarin grenzeloos geweld niet meer geschuwd wordt. Denk aan de moord op advocaat Derk Wiersum en misdaadverslaggever Peter R. de Vries.

Maar ook veroordeelden zelf, die zich in deze verharde criminele wereld begeven, lopen gevaar en staan regelmatig op een dodenlijst. Zo vertelt een reclasseringsmedewerker in 2019 aan de Volkskrant dat één van haar cliënten, kort na een gesprek ter voorbereiding van de sceening, werd geliquideerd.

En dan bestaat uiteraard nog het risico voor de reclasseringsmedewerker en minister, die samen de verantwoordelijkheid dragen over de mogelijk, vervroegde vrijlating. Een gespannen speelveld, kun je wel zeggen.

Zolang het begrotingstekort van de overheid, het gebrek aan zorgpersoneel en de verharde criminaliteit niet worden opgelost, klinkt vervroegde vrijlating, van tot levenslang veroordeelden, als een theoretisch sprookje dat re-integratie heet.

“Het Rijksmuseum is het museum van Nederland. Het vertelt het verhaal van 800 jaar Nederlandse geschiedenis vanaf 1200 tot nu,” staat op de website van het Rijksmuseum.

De interpretatie van “het nu” lijkt een subjectief begrip, wanneer men zich waant door de gangen van het Rijksmuseum. Zo bestaat de collectie van schilderijen hoofdzakelijk uit 17-de eeuwse Hollandse Meesters, met Rembrandt als Opperwezen. Verzaakt het museum hiermee zijn doel om de hele, Nederlandse geschiedenis te vertellen?

Na de Belgische Revolutie in 1830 verloor Nederland, naast zijn zuidelijke provincies, zijn nationale held van de schilderkunst: Rubens. Het nieuwe uithangbord ten behoeve van het opkomende nationalisme moest Rembrandt worden, vond een aantal Nederlandse kunstenaars. De 17-de eeuwse meester van het clair-obscure was echter niet bijzonder geliefd onder burgers. Onbeschaafd en bepaald geen voorbeeld voor het Nederlandse ondernemerschap, gegeven zijn faillissement. Toch lukt het de kunstenaars, weliswaar met moeite, om een gietijzeren beeld te fabriceren, dat in 1852 door de Koning wordt onthuld op de Botermarkt, het huidige Rembrandtplein. Vanaf de plaatsing van het beeld kentert de publieke opinie en ontstaat er langzaamaan een rage omtrent de kunstschilder.

De huidige directeur van het Rijksmuseum, Taco Dibbits, is misschien wel zijn grootste fan. Met recente aankopen als Marten, Oopjen en de Vaandeldrager overtuigt hij de staat om maar liefst 230 miljoen euro bij te dragen. Een ongekend hoog bedrag voor in zijn ogen de beste schilder ter wereld. Door de focus te leggen op zijn eigen specialiteit, Oude Meesters, en met name zijn eigen lieveling, Rembrandt, onderbelicht hij andere talentvolle, Nederlandse kunstschilders. Rembrandt is door het toedoen van Dibbits en zijn voorgangers verworden tot een gepersifleerde marketingmachine voor toeristen.

Het wordt tijd dat het Rijksmuseum zijn oogkleppen afdoet en aandacht schenkt aan meer recente en hedendaagse Nederlandse kunstenaars. Door in samenwerking met de staat te investeren in de huidige talenten van ons land, zou het actief kunnen bijdragen aan het verbeteren en vergroten van een levendige kunstwereld. Geen slaaf van toeristen en Taco Dibbits Rembrandt-hobby, maar een culturele verbinder van mensen, kunst en geschiedenis, zoals de visie van het museum vermeldt. Voor de stad Amsterdam en het Rijk.

“Einde nadert voor het ‘autootje voor de boodschappen’,” kopt deze week in NRC.

Voor autofabrikanten is het steeds minder lucratief om kleinere modellen te fabriceren. De marges zijn laag en nu ze geconfronteerd worden met een chiptekort, moeten ze kiezen welk model het eerst hun assemblage verlaat. Mercedes, Volkswagen, Skoda en Opel hebben hun toekomstige strategie aangepast en faseren de kleinere, duurzamere modellen uit. Is de subsidie voor elektrisch rijden en de motorrijtuigenbelasting hiermee nog afdoende?

Afgelopen jaren heeft de overheid elektrisch rijden flink gesubsidieerd. Het zorgde er weliswaar voor dat het wagenpark meer elektrisch werd, maar tegelijkertijd kozen steeds meer mensen voor een SUV. De motorrijtuigenbelasting, waarvan de hoogte sterk afhankelijk is van het gewicht van de auto, werd hiermee enigszins tegengewerkt en bracht weinig voor het milieu.

Nu de subsidie voor elektrisch rijden wordt afgebouwd, besluiten de autofabrikanten dus af te zien van de meer zuinige modellen.

Iets wat niet strookt met het gebruik van de consument. Als we namelijk aannemen dat het gedrag van de Nederlander vergelijkbaar is met die van de Amerikaan, is de bezetting van een auto gemiddeld 1,5 persoon en kan geconcludeerd worden dat de toenemende vraag naar SUV’s een status gerelateerde vraag is in plaats van een wezenlijke behoefte. Een luxe, die slechter is voor de leefomgeving, gesubsidieerd door de overheid.

Opnieuw een voorbeeld van falend fiscaal beleid. Net als de verstrekte huursubsidie door scheef wonen en de lage vraag naar internationale treinreizen door stuntprijzen in de luchtvaart.

Het lijkt hoog tijd dat de subsidie en motorrijtuigenbelasting op de schop gaat en de overheid het voor de consument en de fabrikant aantrekkelijker maakt om te kiezen voor de duurzame optie.

“Ik, persoonlijk, kies mijn bijeenkomsten. Als ik naar een bijeenkomst ga, bijvoorbeeld laten we noemen, van dierenactivisten, en die staan met 60.000 man op het Malieveld, dan zou ik ervoor kiezen om daar niet naartoe te gaan, omdat ik weet dat die dierenactivisten het totaal niet met mij eens zijn en misschien wel boos op mij zijn.”

De woorden van BBB-lijsttrekker Caroline van der Plas, naar aanleiding van het boerenprotest en de afwezigheid van D66-parlementariër Tjeerd de Groot vanwege veiligheid, laten exact zien wat de oorzaak is van polarisatie in Nederland en het verminderde vertrouwen in de politiek, media en wetenschap.

Door als volksvertegenwoordiger te stellen dat het beter is om politieke onderwerpen te bespreken met gelijkgestemden, oftewel je eigen achterban, draag je bij aan een verder verloop van segregatie in de samenleving. Deze “ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikken-mentaliteit” leidt namelijk tot escalatie van meningen door eindeloze bevestiging van reeds bekende invalshoeken. Het is een broeinest voor extreme opvattingen en zet groepen lijnrecht tegenover elkaar. Daarbij druist het in tegen de grondbeginselen van een democratie, waarbij de volksvertegenwoordiging in discussie gaat om tot een compromis te komen, waarin rekening gehouden wordt met het hele Nederlandse volk (art. 50 van de grondwet).

Maar niet alleen het Nederlandse volk wordt tegen elkaar opgezet.

Want als politici onverhoopt hun bubbel dienen te verlaten en een tegenstander uit het politiek spectrum treffen, maken ze elkaar uit voor leugenaar, genocide-pleger of dreigen ze elkaar voor een tribunaal. Hoe harder, hoe beter. Argumentatie, niet nodig. Uitvoerbaarheid, niet van belang. Discussie of compromis, uit den bozen. Dat leidt namelijk tot gezichtsverlies bij de achterban. Deze algehele verharding heeft als gevolg dat politici worden gedemoniseerd en dientengevolge regelmatig worden bedreigd door het electoraat van tegenstanders.

Bovenop de polarisatie onder de bevolking en de dreiging richting politici moeten helaas ook wetenschappers en journalisten het ontgelden. Regelmatig onder aanmoediging van een aantal volksvertegenwoordigers. En hiermee bedoel ik niet alleen de politici, die spreken over nep nieuws of leugenaars van de wetenschap, maar ook de politici, die zich schuldig maken aan tunnelvisie, door enkel dat wetenschappelijk artikel uit te kiezen dat zijn of haar standpunt bepleit, de zogenaamde “confirmation bias”.

Want als volksvertegenwoordigers enkel bevestiging willen horen van hun eigen standpunten en niet open staan voor discussie, kan het land beter opgesplitst worden in autonome regio’s, waar iedere partij met haar achterban kan leven, zoals zij dat willen. Een Koninkrijk van voorspelbare, eentonige Nederlanden.

Herman van Vliet, 48 jaar, zit op zijn leren bank klaar voor de formule 1. Hij schuift het bijzettafeltje met Duyvis borrelnootjes naar zich toe en zet het volume maximaal. Hij is opgewonden: Silverstone is zijn favoriete circuit. Waarom, weet hij niet. In elk geval, zit hij op het puntje van de bank, volledig gehuld in Red Bull racing merchandise, te wachten op het startsein. Rood aangelopen, wuift hij met zijn hand, wanneer zijn vrouw Sandy komt binnenlopen. Ze draagt haar lycra sportbroek van de Decathlon. Deze zit bij haar zo strak, dat het oogt als een panty. Geil, vindt Herman dat. Maar niet nu. Zondag is racedag en dan moet Sandy gewoon haar bek dichthouden.

‘Gaan we zo nog bij Loetje eten,’ vraagt Sandy.

‘Als je je bek dichthoudt,’ blaft Herman.

Sandy slaakt een zucht, waarop Herman haar nogmaals verordonneert om haar bek dicht te houden.

‘Kijk, Sandy, daar gaat Max,’ zegt Herman, wanneer het startsein is gegeven.

‘Ja, ik zag hem bij de Jumbo in karton,’ zegt Sandy.

‘Wat had ik nou gezegd?’

‘Maar…’

‘Bek houden, Sandy.’

Max Verstappen neemt de leiding. Herman graaft in de bak met nootjes en likt na iedere hand zijn vingers één voor één af. Eerste bocht, tweede bocht, Herman zit praktisch niet meer op de bank, zo spannend vindt hij het. Hij balt een vuist van zijn gezouten rechterhand en houdt zijn kaken stevig op elkaar geklemd. Het is nog maar de eerste ronde, maar Herman heeft een goed gevoel.

‘Herman, wat mooi,’ zegt Sandy.

Twee seconden later crasht Max in de railing. Het is voorbij.

‘Als jij nou je bek had gehouden, Sandy,’ blaft Herman en stampt naar boven.

Herman komt die zondag niet meer uit zijn bed en Loetje moet maar weer eens een week wachten. Sandy haalt die avond een magnetronmaaltijd voor zichzelf bij de Jumbo, een andere supermarkt mag niet van Herman, en kijkt op RTL 8 naar Het roer om: De verbouwing van een Frans kasteel.

Dit gebeurde allemaal op diezelfde zondag, waarop jullie allemaal van de zon genoten, buiten, op een terras of op het water.

“‘Auto blijft probleem’ bij stijgend aantal dodelijke e-bike-ongelukken,” kopt NOS vandaag.

Wanneer ik deze week voor m’n sokken gereden word door één of ander opgepompte brugpieper met een e-bike, een helmpje en een rugzak, waar je alle boeken van zes jaar middelbare school in kan flikkeren, vraag ik me af of de ongelukken wel te wijten zijn aan de automobilisten.

Stoplichten zijn nu eenmaal de vijand van alle bezorgers. Of het nu Deliveroo Dave, Uber Eats Umberto of Gorillas Gerda is, ze hebben allemaal haast en verkeersregels helpen daar nu eenmaal niet bij.

Gorillas baas Kağan Sümer zal dit waarschijnlijk verwerpen door te zeggen dat zijn bezorgers per uur betaald worden, inclusief wachttijd en dat daarmee de tijdsdruk verdwenen is. Of de garantie van boodschappen binnen tien minuten in huis het met hem eens zal zijn, is nog maar de vraag.

Artsen dragen het gebruik van een helm aan als oplossing, maar willen we het aantal verkeersdoden daadwerkelijk verminderen, hoeven fietsers echt geen epileptisch helmpje op hun schedel, maar zullen we met onze luie reet weer eens van de bank af moeten komen en die enkele gesneuvelde bejaarde snelheidsduivel is het antwoord op ons vergrijzings- en ziektekostenprobleem.

Naast virtuele borrels, datewandelingetjes door het park, puisten doordat je je mondkapje te vaak hergebruikt heb, Caroline van der Plas en schijtlint dat uitverkocht is, zijn mannen, die de noodzaak voelen de avond te verrijken met hun verhaal over Bitcoin, misschien wel het ergste wat ons is overkomen tijdens de coronapandemie.

Iedereen kent wel zo’n kerel, die de hele avond zijn mond niet opentrekt en op zijn telefoon de huidige koers checkt. Totdat het rond een uur of één even stil valt. Hij ziet zijn kans en denkt iedereen een plezier te doen met de huidige stand: “Hé, gasten, de Bitcoin is weer aan het dalen.”

Twee mensen chagrijnig, omdat ze duizenden euro’s zijn verloren, en de rest, omdat ze nog een uur naar Bitcoin Barry moeten luisteren.

Als Bitcoin Barry, met een charisma vergelijkbaar met dat van naaktslak Jeff Bezos, dan eindelijk ophoudt over de Bitcoin, begint hij over beleggingstips van Warren Buffet en Elon Musk.

Iedereen weet: “Dit wordt een lange avond.”

Ik zou graag van deze gelegenheid gebruik willen maken om alle Bitcoin Barries een advies geven: Verzilver die krengen, ga naar de hoeren en geniet van je Indian Summer!

PS. Als je liever Bitcoin Barry blijft, heeft Elon of Jeff wellicht nog een plekje voor een enkeltje Mars.

Shell, Schiphol en Tata Steel IJmuiden. Bedrijven die ons veel werkgelegenheid en den gevolge rijkdom hebben verschaft. Bedrijven die allen meer dan honderd jaar bestaan. Is de recente afkeer tegen deze bedrijven vergelijkbaar met de vrouw van een crimineel, die geniet van de decadente levensstijl, maar haar man inruilt, wanneer hij in de boeien geslagen wordt?

Het probleem begint met het aansprakelijk stellen van een instituut of bedrijf. De verdachte wordt onmenselijk gemaakt, waardoor niemand op persoonlijke rekening zich verantwoordelijk voelt.

“Begin bij jezelf” wordt veelal onderuit gehaald met het argument dat het een druppel op een gloeiende plaat is in vergelijking met de industrie. Maar voor wie is de industrie in bedrijf?

Ons, de consument.

Zonder Shell geen PostNL-busjes die onze pakketjes bezorgen, zonder Schiphol niet de Alibaba-snoertjes voor een euro en zonder Tata Steel IJmuiden überhaupt geen staal voor auto’s, of ze nu elektrisch zijn of voorzien van een traditionele verbrandingsmotor.

Shell, Schiphol en Tata Steel IJmuiden zijn ons wellicht verschuldigd om te innoveren, maar dan het is ook hoog tijd dat wij als burgers op persoonlijke conto onze fair share inleggen. Minder consumeren, voor meer geld. Pas dan mogen we werkelijk zeuren over onze grote vervuilers.

Onpartijdig nieuws brengen op een integere en onberispelijke wijze is wat journalisten zouden moeten doen, maar wanneer ik krantenkoppen lees, zie ik steeds meer sensatie met een vleugje opinie van de auteur. Wanneer Jesse Frederik en Rutger Bregman een aantal journalisten wijzen op hun rol in de toeslagenaffaire, waarin zij de Bulgarenfraude sterk gedramatiseerd en aangedikt hebben, zijn zij behoorlijk verongelijkt. Zijn journalisten werkelijk machteloze nieuwsbrengers of dienen zij bewuster te worden van hun effect op de politiek en de maatschappij?

Neem nu recent gepubliceerde artikels rondom SOS kinderdorpen. Er is een subtiel verschil tussen “Seksueel misbruik en geweld bij SOS Kinderdorpen” (Telegraaf) en “SOS Kinderdorpen noemt misbruikrapport een pijnlijke doorbraak”. Subtiel in de zin dat het eerste voorbeeld zoveel imagoschade berokkent dat door het verlies van donateurs nog meer kinderen worden benadeeld, terwijl het ander kijkt naar de toekomst.

Waar de Telegraaf uit is op sensatie en voor eigen rechter speelt, houdt Trouw de zaak onafhankelijk tegen het licht en laat het op deze manier aan een rechter om een oordeel te vellen.

Wanneer journalisten dit subtiele verschil niet begrijpen en hun moraalkompas niet verder reikt dan de dagelijkse verkoopcijfers, wordt het tijd om het beroep rechter-journalist het leven in te roepen, waarbij de eed gezworen zal worden.

“Nationalism does nothing but teach you how to hate people you’ve never met.”

Als men de nieuwe serie “Roofkunst” van Erik Dijkstra kijkt, kan men alleen maar concluderen dat de Amerikaanse stand-up comedian Doug Stanhope gelijk heeft. In zijn programma zoekt hij uit of objecten in de westerse musea terug moeten naar het land van herkomst. Regeringsleiders en museumdirecteuren komen er maar niet uit. Moet het terug of mag het blijven?

Waar de westerse museumdirecteuren het gooien op: “het is verjaard” of “we weten het gewoon niet, dus het moet blijven”, beschouwen de mensen, waar het voorwerp vandaan komt, het doorgaans als diefstal van hun identiteit. Huidige landgrenzen en wetgeving blijken plotseling twee tot zes honderd jaar hetzelfde te zijn gebleven, als het aan sommige ras nationalisten ligt.

Of het object nu terug moet of niet, deel het cultureel erfgoed, wat onze voorouders voortbrachten, er is genoeg, en probeer je identiteit niet te verlenen aan een enkel object, maar aan de ontwikkelingen, die jouw omgeving heeft doorgemaakt in de emancipatie van mensenrechten.

Van Gogh maakte mooie schilderijen, maar ik mag hopen dat ik geen van zijn karaktertrekken heb en vele schatten uit de oudheid waren van feodale heersers, waar de gemiddelde burger onder gebukt ging en geen enkel voordeel aan verleende.

Grote brillen, bellen rosé, geblondeerde haren, Gucci loafers en een zalmkleurig kleedje, waarop versleten hockeysticks, niet-complete puzzels en verwassen kinderkleren liggen voor Koningsdag, want geld verdienen is mooi en al helemaal als dit kan met de broodjes, die jezelf niet of niet meer lust.

Kanttekening: in Oud-Zuid is het uitgestorven.

Maar dat mag de pret niet drukken. De wijn vloeit rijkelijk en het minderjarig personeel laat de winkel onbeheerd achter om te spelen.

Aan het eind van de dag vouwt één van de ouders het kleed als een vluchtende straatverkoper bij Montmartre behendig dicht. De handel krijgt een nieuw thuis, de afvalbak op de hoek. De behoorlijk beschonken voogdij betaalt de kinderen voor hun fabuleuze inzet en de zwaar onderbetaalde Deliveroo slaaf voor het avondeten.

Verschil moet er zijn.

Lang leve de Koning!

Om de dag is de binnenkant van de Volkskrantcover een schandpaal voor demissionair premier Rutte. “Trappen veeg je schoon vanaf de bovenste trede,” schrijft columnist Sheila Sitalsing dit weekend naar aanleiding van de uitgelekte ministerraadnotulen. Van onafhankelijke journalistiek kan men hier amper spreken. De voorspelbaarheid, tunnelvisie en persoonlijke aantijgingen bekennen duidelijk kleur. Maar hoe zit het nu werkelijk? Heeft deze “vreselijke” man het land echt zoveel pijn gedaan?

Vorig jaar presenteerde het World Economic Forum Nederland als zevende land ter wereld als het gaat om beste sociale zekerheid. Het valt niet te ontkennen dat er onverdraaglijke fouten zijn gemaakt bij de Belastingdienst, maar zoals Sylvana in haar maiden speech spreekt over “10 jaar leugens, verdraaiing en een desastreus sociaal afbraakbeleid” en “we moeten opbouwen, wat is afgebroken”, lijkt me dat weer behoorlijk overtrokken. In elk geval wonen we dan wel in een behoorlijk gefortuneerde ruïne.

Zeker wanneer er wordt gekeken naar ons bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking. Nederland staat op plek 6. Daarbij behoren we tot één van de beste landen ter wereld als het gaat om gelijkheid in inkomen. Niet slecht, dus, na 10 jaar Rutte.

Is het niet tijd voor een klein bedankje?

“Het menselijk lichaam en de geslachtsdelen zijn gestolen door de pornografie, en de lach is gestolen door de reclame.”

Het zijn de woorden van fotograaf Erwin Olaf in 2014 bij College Tour. Zeven jaar later lijkt zijn uitdaging om het kunstzinnige naaktbeeld te heroveren niet gelukt en is onze maatschappij preutser dan ooit. Zo krijgt Edson da Graça, presentator van Gewoon bloot, vele levensbedreigingen, omdat de naakte lichamen in zijn programma aanstootgevend zouden zijn voor de elf en twaalf jarigen, die deze te zien krijgen. Tegelijkertijd vullen sociale media kanalen zich met reclame, waarin schaars geklede dames, volledig gefotoshopt, door het beeld paraderen. Het voedt het beginnend puberale brein met een ongezonde dosis onzekerheid. Waarom is er zo’n behoefte om de werkelijkheid voor onze kinderen te verschuilen?

De grote verwachtingen van de perfect geretoucheerde lichamen leidt jaarlijks tot miljoenen teleurstellingen, wanneer ze voor het eerst met werkelijk naakt geconfronteerd worden. Geen pornokutjes, stoppelloze venusheuvels of minuscule tepeltjes, maar schaamlippen als lange tochtstrips voor de opening van een vrieskamer, ingegroeide haren met pus en een clitoris zo groot als een skippybal. Geen six-packs, smetteloze ruggen of prachtige kuiltjesbillen, maar bierbuiken, ruggen vol met puisten en piemels zo klein als party knaks in mini-croissantjes.

Het is belangrijk dat de jeugd dit beseft en hierop voorbereid wordt. “Wij vinden het belangrijk dat mensen van jullie leeftijd beseffen dat je lichaam iets is wat je cadeau hebt gehad bij je geboorte en waar je blij mee moet zijn,” zegt Ad in Gewoon bloot, wanneer één van de kinderen vraagt naar de reden van zijn deelname.

Erwin, misschien kan jij in de toekomst de biologie-, kunstgeschiedenis- en verzorgingboeken illustreren met een brede diversiteit aan naakt om de jeugd zich te laten wapenen voor de werkelijkheid.

Resultaat: een capabel (lees: in staat om cijfers te duiden), gepromoveerd econometrist minder, een basisschoolleraar met clownsschoenen, verantwoordelijk voor de logistiek van ons vaccinatieprogramma, een historicus, die de RIVM-modellen voor ons omtovert in een onnavolgbaar beleid en stapelaarformateur Koolmees, die de mogelijkheid onderzoekt voor een formatie met de rechts-populistische partij JA21.

De volksvertegenwoordiging heeft blijkbaar geen plek voor talentvolle bèta’s. Ze geven de voorkeur aan mensen, waarvan het cv niet eens voldoet aan een middelmatige functie op een ministerie. Democratie, noemen we dat.

Een regelrechte viering van de middelmaat, waarbij het gewenste doel van CDA-lijsttrekker Wopke Hoekstra eindelijk wordt bereikt. Mensen worden van een dubbeltje een kwartje, simpelweg door de bestaande kwartjes te depreciëren. Eindelijk weer eens inflatie op het Europese continent.

“Willem?”

“Mark, wat is er nou? Je weet dat we op vakantie zijn.”

“Excuus, Majesteit.”

“Ja, ja, wacht even.”

Hij trekt het dekbed omhoog, duwt het hoofd van zijn vrouw opzij, slaat zijn ochtendjas om en schuift zijn voeten in zwart leren Gucci loafers.

“Wat is er,” vraagt zijn vrouw.

“Het is Mark.”

“En dat is belangrijker dan dit?”

“Sorry.”

“Sorry, knorrie, zou je bedoelen, je doet het volgende keer maar lekker zelf, Willem.”

Ze stormt richting de badkamer en slaat de deur onnodig hard dicht.

“Godver, wat is er in vredesnaam Mark?”

“Je moet terugkomen.”

“Ben je helemaal betoeterd? Ik ben hier net.”

“Je vakantie is een beetje in verkeerde aard gevallen.”

“Je bent zelf verkeerd geaard, Mark, je regelt het maar!”

“Ik ben bang dat me dat niet gaat lukken.”

“Mimimimimimimi, Mark, ik heb hier vier vrouwen te pleasen.”

“Dat begrijp ik.”

“Dat begrijp jij niet, virgin.”

Hij bescheurde zich om zijn eigen grap.

“Majesteit, denk aan het draagvlak voor uw inkomen.”

“Oké, oké, oké, Calvinistische krent. Kom je één keer niet koekhappen in Stadskanaal op je verjaardag, krijg je meteen dit soort gezeik. Schrijf jij iets over betrokkenheid ofzo, Mark?”

“Vanzelfsprekend, Majesteit.”

“En dan nog iets, Amalia weet van ons geheimpje.”

“Kan je haar niet paaien met een aantal dagen extra, met Alexia ofzo?”

“Goed idee, Mark, spreek je later, tijger! Wrauhw!”

Vijf jaar geleden, op 7 januari, wordt de satirische krant Charlie Hebdo beschoten door geradicaliseerde moslims. Het laat ons nadenken over persvrijheid. Miljoenen mensen gaan wereldwijd de straat op om zichzelf “Charlie” te noemen. Een teken van saamhorigheid, een teken van vrijheid. Ook deze week zijn er protestmanifestaties in de grote steden van Frankrijk na de moord op leraar Samuel Paty. Oorzaak? Opnieuw dezelfde cartoons van de Islamitische profeet. Hij gebruikte deze voor zijn les over de vrijheid van meningsuiting.

Maar niet alleen geradicaliseerde moslims vormen een risico voor de persvrijheid. Journalisten van de NOS worden bijna wekelijks bedreigd door mensen die het oneens zijn met het nieuws wat zij brengen. Geradicaliseerde boeren, complottheoretici, aanhangers van Viruswaanzin. De opgelopen agressie deed de omroep besluiten de stickers van hun satellietwagens te halen.

Waarom krijgen deze mensen geen enkele bijval? Waarom kleuren de sociale media afbeeldingen niet opnieuw unaniem dezelfde kleur? Is er opnieuw een moord nodig om ons wakker te schudden?

Kom op, Nederland. Strijd voor uw vrijheid. Laat zien dat deze geradicaliseerde groep in de minderheid is.

Je suis NOS!