Sinds het uit is met mijn vriendin heb ik haar gebruik overgenomen om vlogs en Instagrampagina’s van influencers te bekijken. Aanvankelijk maakte ik haar belachelijk hiermee, waardoor ze in het weekend stiekem door de plaatjes en video’s scrollde. Nu bekijk ik zelf, als een voyeur zonder eigen account, dagelijks de plaatjes van Queen of Jet Lags, een invloedrijke, Nederlandse vrouw met ruim 700 duizend volgers. Het pseudoniem van Noor de Groot zegt het al, ze zit bovenmatig veel in het vliegtuig op zoek naar de volmaakte locatie voor haar nieuwe foto. Gelukkig lijken de vele vluchten en jetlags geen tol te eisen van haar lichaam. Of dit komt omdat de vluchten vaak niet langer duren dan een uur of twee, weet ik niet, maar het lijkt in elk geval altijd feest in het leven van de Queen. Iedere dag een nieuwe outfit, ontbijt op bed, champagne in bad, een overdaad aan confetti en pastel gekleurde ballonnen. Imperfectie lijkt eindelijk overwonnen.

Heerlijk! Nooit meer de ergernis over de zoektocht naar het uiteinde van de wc-rol in de plastic container van een openbare plee, nooit meer erachter hoeven komen dat ik vergeten ben om yoghurt te kopen met granola en verse frambozen voor het ontbijt of te beseffen dat ik een man ben en er waarschijnlijk minder mensen in de wereld zijn die mij graag half naakt in gucci panties met een Chanel tas voor mijn harige borsten willen zien. En toch doen de foto’s van de Queen mij denken aan de overmatig geretourcheerde toespraken op een begrafenis, want over de doden spreken we doorgaans niets dan goeds. Er is geen ruimte voor imperfectie op de dag waar wij onze laatste eer bewijzen.

Maar als ik zelf terugdenk aan de momenten in mijn leven die ik koester, bevatten deze juist onvolmaaktheden, zoals mijn bezoek aan het Betty Asfalt Complex van Dominee Gremdaat vorig jaar met mijn ex. Aan de Nieuwezijds Voorburgwal is het kleine theater gevestigd in een statig Rijksmonument. Als eerst dienen we te lopen naar een kassa achter in het pand om een afscheurbaar kaartje op te halen. Daarna sluiten we beleefd aan in een rij waar geen schot in lijkt te komen. Waarom? De man die de scheurkaartjes uitdeelt, is blijkbaar tevens de man die deze moet afscheuren. Wanneer dan eindelijk de zaal bereikt wordt, blijkt er geen enkele plek meer te zijn. Geen probleem. Na het afscheuren van onze kaartjes, plaatst de medewerker twee klapstoeltjes op de eerste rij. Niemand zit beter. Het zijn dit soort onverwachte, onpraktische avonden die het leven mooi maken en waarom we graag op reis gaan naar landen waar het minder geregeld is dan in Nederland. Er zit nu eenmaal weinig romantiek in een perfect geïsoleerd nieuwbouwhuis of in een vlekkeloos scansysteem vanaf een mobiele telefoon.

Vandaar dat ik de mensen die de wanhoop nabij zijn, omdat zij op zaterdagochtend niet wakker worden in een kamer vol pastel gekleurde ballonnen en perfect opgemaakte borden, zou willen adviseren om de onvolmaaktheden van het leven en van mensen te omarmen. En durf in een toespraak voor een overledene of net gehuwd persoon te spreken over zijn of haar tekortkomingen. Het doet een persoon nu eenmaal weinig eer aan om een gepolijst en inwisselbaar verhaal te vertellen. Het zal resulteren in een kleurloze ode zonder emotioneel effect.