Het wereldkampioenschap voetbal in Qatar is een evenement verworden waar Europese landen graag met het vingertje wijzen. Hoe slecht de arbeidsomstandigheden zijn, hoe slecht ze omgaan met vrouwen en hoe er geen ruimte is voor andere liefde dan heteroseksuele monogamie. Verbazing alom, vanuit het zelfbenoemde braafste kindje van de klas. Europese politici discussiëren eindeloos over de delegatie, wel of geen “one-love” band en bespotten de ander continu om er zelf beter van te worden. Is het geen tijd voor enige reflectie?

Wanneer gekeken wordt naar het aantal arbeidsmigranten in Europa dat onder erbarmelijke omstandigheden wordt gehuisvest en zwaar onderbetaald werk uitvoert dat niemand meer wil uitvoeren, kan toch moeilijk geconcludeerd worden dat het braafste kindje van de klas smetvrij is en niets meer te doen heeft.

Vluchtelingen met kinderen buiten laten slapen op kleedjes met schurft zonder de aanwezigheid van hygiënische sanitaire voorzieningen vindt niet alleen plaats buiten de EU.

Populisme neemt toe, in sommige landen staat het recht op abortus op de tocht, in anderen het democratische kiessysteem.

Genoeg te doen op het eigen continent.

Kijk als je tijd hebt eerst even naar jezelf met behulp van de selfie-camera op je smartphone, die vol zit met metalen, zoals kobalt uit de “Democratische” Republiek Congo, goud uit het Amazonegebied en neodymium uit de Volksrepubliek China, die je opgeladen hebt met 13% groene energie en 87% procent fossiele brandstoffen.