“Wie gaan voor al die mensen zorgen? Wie trekt steunkousen aan, brengt tafeltje dekje, stofzuigt de te grote huizen? Een deel van de oplossing komt vanzelf onze kant op: vluchtelingen.”

De woorden van NRC-journalist Sheila Kamerling, naar aanleiding van de vergrijzende samenleving, die in een steeds grotere mate geconfronteerd wordt met dementie, lijken op het eerste oog onschuldig. Er is vraag, er is aanbod. Waarom deze niet koppelen om de economie weer richting een equilibrium te laten bewegen?

Stel je nu eens voor dat Poetin op de nucleaire knop drukt en het Europees continent onleefbaar wordt. Massaal zal men op de vlucht slaan, richting een gezonde plek, waar men verder kan bouwen aan hun toekomst. Bij aankomst krijgt men te horen dat ze van harte welkom zijn en mogen participeren in de maatschappij. De keuze is weliswaar beperkt. Het land biedt enkel posities in sectoren, waarin niemand meer wil werken. Het maakt niet uit wat je achtergrond is. Er is een aanbodtekort dat opgevuld zal moeten worden.

De noodlijdende situatie van vluchtelingen wordt misbruikt om ze in te zetten alsof het grondstoffen zijn.

Voor de mensen die stellen dat vluchtelingen blij mogen zijn met alles wat ze gegeven wordt en zich met enige onschuld afvragen: “Is het wel onze verantwoordelijkheid, wij hebben toch helemaal niet op een nucleaire knop gedrukt?”

Nee, maar wel meer dan honderd jaar fossiele brandstoffen uitgestoten, waardoor grote delen van de wereld onleefbaar zijn geworden. Andere intentie, zelfde resultaat.