David Attenborough’s A life on our planet laat zien dat de mensheid een weg is ingeslagen, waarbij we langzaamaan de planeet onleefbaar maken voor onszelf. Maar er is hoop. Wanneer de juiste keuzes worden genomen, kan er meer in symbiose met de natuur geleefd worden en blijft de planeet leefbaar voor toekomstige generaties. Het klinkt simpel, maar beleid is politiek en politiek staat tegenwoordig voor inefficiënte compromissen gedreven door economische belangen. Oftewel, het tij is nauwelijks gekeerd in ons land en het klimaatakkoord wordt bij lange na niet gehaald. Hoe kunnen wij komende verkiezingen verandering brengen?

Stem je groen, dan stem je links. Maar of de heer Klaver degene is, waar ik mijn toekomst aan wil toevertrouwen, is nog maar de vraag. Zijn plannen klinken bijna sprookjesachtig mooi, maar is de uitwerking dat ook?

Plannen van Jesse zijn vaak totaalplannen. Als één van zijn voorstellen niet opgaat, valt het gehele programma in duigen. In een land wat bekend staat om zijn poldermodel, misschien niet de beste keuze.

Gratis zorg, gratis kinderopvang, het verwijderen van de bio-industrie en het hoger belasten van gefortuneerde personen en bedrijven. Mensen met een vermogen van twee miljoen gaan maar liefst veertigduizend euro per jaar afdragen. Dit economische klimaat prikkelt rijken en bedrijven om te vertrekken, zoals Unilever dit jaar al besloot. Met het verdampen van ons huidige kapitaal is een klimaatbeleid niet eens mogelijk.

Misschien moet de heer Klaver zijn zelf voorgestelde tienduizend euro studiebeurs ontvangen om een degelijke universitaire studie af te ronden. Zo zal hij erachter komen dat de meeste studenten de spaarrekening van hun ouders en de gift zullen gebruiken voor feesten en snoepreisjes. En Sir David Attenborough heet daar gewoon meneer Adt-een-borrel. Proost, op Jesse Adt-een-borrel!