Deze week werd ik geconfronteerd met mijn eigen ingeslopen burgerlijkheid, toen ik iemand bij mij thuis verzocht het kopje op een onderzetter te plaatsen, aangezien het een dure tafel betrof. Ik werd omgedoopt tot “Onderzetman”, een vereenzelviging van de middelmatig talentvolle man, van een jaar of veertig, die trots zijn nieuwe hybride Peugeot 508 sedan laat zien aan de buurvrouw. “En de fietsen,” vraagt de buurvrouw enigszins argwanend. Voorbereid op de vraag laat ik de trekhaak zien en vertel haar dat ik maar liefst vier fietsen mee kan nemen. “Zelfs die elektrische van jou, Anneke,” vul ik triomfantelijk aan. Als ik niet oppas, zal deze nachtmerrie nog werkelijkheid worden ook.

In mijn omgeving gaat het er niet veel beter aan toe, als ik de sportapp Strava mag geloven. Ik zeg wel eens: “Van eenzaamheid komt gekte”, maar waarom iedereen zichzelf schaamteloos vastlegt in een strak pakje met helm en veiligheidsbril in discokleuren, is mij een raadsel.

“Lekker rondje Hoep”, staat er dan onder.

Vroeger waren de heren, dames, die in het eerste team van de hockeyclub zaten gaaf. Atletiek, broodtrommels en bekers waren eigenaardig, onaantrekkelijk en logischerwijs onbelangrijk.

Toch lijken liefde en aantrekkingskracht tegenwoordig andere drijfveren te bezitten dan toen. Zo zie ik zelfs foto’s voorbij komen van meerdere stellen die met elkaar aan het mountainbiken zijn in Schoorl. Bovenop de gebruikelijke “gear”, zo noemen fietsfanaten hun sportspullen, droegen ze handschoentjes zonder vingers. In de wielerij is blijkbaar nog geen tekort aan beschermingsmiddelen.

Gister was de druppel. Een jongen van mijn leeftijd met zo’n omhooggeklapt wielrenpetje toont zijn gloednieuwe bidon met de tekst: “#ultieme waterdosering”.

Ik heb de app direct verwijderd en ben naar de slijterij gefietst voor een kistje rode wijn om mijn zogenaamd dure tafel te vereeuwigen met diep rode kringen.

Rust zacht, “Onderzetman”.